Υπάρχουν κάποιες πληγές που δεν κλείνουν ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Για τη Χαλκιδική μας, εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 2006 ήταν μια πληγή που χαράχτηκε βαθιά στην ψυχή της. Σήμερα, ακριβώς είκοσι χρόνια μετά, ο ίδιος εφιάλτης ξυπνά πάνω από τους ίδιους τόπους.
Οι εικόνες από τη Σίβηρη και τη Φούρκα κόβουν την ανάσα. Άνθρωποι με δάκρυα στα μάτια να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, ο ουρανός της Μακεδονίας πνιγμένος στους μαύρους καπνούς και το πράσινο που με τόσο κόπο αναγεννήθηκε, να παραδίδεται ξανά στην πύρινη λαίλαπα.
Πριν από λίγες μόλις ημέρες, βρισκόμουν εκεί, στην Κασσάνδρα, για το οδοιπορικό μας στην Παναγία Φανερωμένη της Νέας Σκιώνης. Αντικρίζοντας τη χάρη Της στην άκρη της θάλασσας, ένιωσα τη γαλήνη αυτού του ευλογημένου τόπου. Σήμερα, με σφιγμένο το στομάχι και τη σκέψη μας στους ανθρώπους που δοκιμάζονται, στους πυροσβέστες και στους εθελοντές, η προσευχή μας στρέφεται ξανά εκεί. Ας βάλει το χέρι Της η Παναγιά να σταματήσει το κακό, να προστατεύσει τις ζωές και τον τόπο μας από τον πύρινο όλεθρο.
