Η Εκκλησία μας πλούτισε με δύο νέους Αγίους, οι οποίοι αν και έζησαν σε διαφορετικές περιόδους, μοιράζονται την ίδια αύρα της αληθινής αγιότητας που “καίει” χωρίς να αναλώνεται.
Ο Άγιος Χατζηγιώργης ο Αθωνίτης (1809–1886): Ο μεγάλος ασκητής από την Καππαδοκία, το όνομα του οποίου έγινε συνώνυμο της αυστηρής νηστείας και της άσκησης στο Άγιον Όρος. Υπήρξε μια “πνευματική ρίζα” από την οποία ξεπήδησαν πολλοί ενάρετοι μοναχοί.
Η σύνδεση με τον Άγιο Παΐσιο: Ο Άγιος Παΐσιος έτρεφε τεράστιο σεβασμό για τον Χατζηγιώργη, θεωρώντας τον πρότυπο ασκητή, και μάλιστα έγραψε βιβλίο για τη ζωή του, διασώζοντας τις αρετές του για τις επόμενες γενιές.
Ο Άγιος Τύχων ο Ρώσος (1884–1968): Ο πνευματικός πατέρας που καθοδήγησε τον Άγιο Παΐσιο, ενσαρκώνοντας την απόλυτη ταπείνωση και την αγάπη που δεν γνωρίζει σύνορα.
Γιατί η αγιοκατάταξή τους μας αφορά σήμερα;
Η αναγνώριση του Αγίου Χατζηγιώργη (που θα τιμάται στις 17 Δεκεμβρίου) και του Αγίου Τύχωνα (στις 23 Σεπτεμβρίου) μας θυμίζει πως οι Άγιοι δεν είναι “ήρωες” μιας άλλης εποχής. Είναι άνθρωποι που υπέφεραν, συκοφαντήθηκαν (όπως ο Χατζηγιώργης που διώχθηκε άδικα), αλλά κράτησαν την καρδιά τους ανοιχτή στον Θεό.
Ζουν ανάμεσά μας μέσα από τα συγγράμματά τους, τις διδαχές τους και τη ζωντανή τους παρουσία στις προσευχές μας. Μας καλούν να καταλάβουμε πως η αγιότητα ξεκινά από την απλότητα της καθημερινής μας ζωής.
