Μια σημαντική συμβολική νίκη, την οποία επιδίωκε επί χρόνια, πέτυχε ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, στη Σεντζέν της Κίνας, όπου στάθηκε ισότιμα δίπλα στους ηγέτες των δύο παγκόσμιων υπερδυνάμεων, τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και τον Κινέζο ομόλογό του Σι Τζινπίνγκ. Σύμφωνα με ανάλυση των New York Times, η ιστορική πρώτη τριμερής συνάντηση κορυφής σηματοδότησε το τέλος της διπλωματικής απομόνωσης που επιχείρησε να επιβάλει η Δύση στη Μόσχα μετά την εισβολή στην Ουκρανία το 2022, χωρίς μάλιστα ο Ρώσος ηγέτης να προχωρήσει σε καμία παραχώρηση για το ουκρανικό μέτωπο.

Παρότι η Ρωσία υστερεί αισθητά έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας σε οικονομικό μέγεθος, πληθυσμό και λοιπούς δείκτες ισχύος, η σύνοδος λειτούργησε ως ένα σκηνικό που προσέδωσε στη Μόσχα κύρος υπερδύναμης. Το βασικό διαπραγματευτικό χαρτί του Πούτιν παρέμεινε το τεράστιο πυρηνικό οπλοστάσιο της χώρας του, το οποίο φρόντισε να υπενθυμίσει έμπρακτα λίγο πριν από τη σύνοδο της APEC, με την προσγείωση ρωσικών στρατηγικών βομβαρδιστικών στο Βιετνάμ για πρώτη φορά μετά τη σοβιετική εποχή και τη δημόσια προβολή της «πυρηνικής βαλίτσας» του.

Στο περιθώριο της συνάντησης, οι δημόσιοι έπαινοι του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αποκάλεσε τον Ρώσο πρόεδρο «φίλο» του, καθώς και η κοινή τους επίθεση κατά του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου —που έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψης εις βάρος του Πούτιν— επιβεβαίωσαν τη σύμπλευση των δύο ηγετών. Στις δηλώσεις του, ο Πούτιν επιτέθηκε στη «φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων» της Δύσης, επιρρίπτοντας στις δυτικές ελίτ την ευθύνη για το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία, ενώ δεν δίστασε να υπερασπιστεί το πνεύμα της ιστορικής Διάσκεψης της Γιάλτας, όπου οι μεγάλες δυνάμεις καθόρισαν τις σφαίρες επιρροής τους.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε το γεγονός ότι από την επίσημη κοινή δήλωση των Τραμπ, Πούτιν και Σι απουσίαζε οποιαδήποτε αναφορά στη σύγκρουση στην Ουκρανία. Η εξέλιξη αυτή εντείνει την ανησυχία στο Κίεβο και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι να προειδοποιεί ότι αποτελεί «τεράστιο λάθος» να πιστεύουν οι μεγάλες χώρες πως μπορούν να αποφασίζουν για το μέλλον του κόσμου ερήμην των άμεσα ενδιαφερομένων.